Fütursuzca es geçtik yaşadığımız hayatı,
Aldığımız her darbe bir seyirmeydi "geçer" dediğimiz.
Alıştık, alışkanlığımız yaptık zamanı ,
Tekrardık, ezber olduk.
Farksızlıklarımızla avunduk, avutulduk,
Anlayamadık, "hep"dik diğerleri gibi.

Hayaller, hayaller, hayaller...
Daha fazla tutmadı,
Silindi, geçersizliklerinin bilincine erildiğinde.
Her gün yetişmeye çalıştığımızı sandığımız zaman,
Çekmişti aslında son zamanımızı...
Ve neresinde olduğunu anladığımız an
Uyanışımızdı.

Olsun, yaşıyorum, ölmedim hala.

Elimde tutabildiğim kırık dallar,
Yüzülmüş parmaklar,
Sevmenin gücünü doldurup yüreğime,
Varım kendi yaşamımda
Gülümseyene kadar ölüme…

Söylediğim gibi hala…

Hande
17.11.2008